Pairing: Bobby Pellit x Credence Barebone
Fandom: Fantastic Beast and Where to Find Them(?)
Rate: PG-15
Note: เป็นAU อีกคาร์แรกเตอร์ของอาจากเรื่อง Horrible Bosses ค่ะ 555555555555555555555 มโนข้ามเวิร์สมาอีกแล้ว พธูธ LOLLLLLL
หัวล้าน
ลามก
พูดมาก
บ้ากังฟู
อ่อ
อีกอย่างคือโรคจิต
สิ่งเหล่านี้คือนิยามของเจ้านายคนใหม่ของเครเดนซ์
แบร์โบน
.
.
.
.
.
.
.
"คุณเพลลิท ช่วยเอามือออกจากก้นของผมด้วยครับ"
ปากอิ่มเอ่ยเสียงเข้ม จับมือสากที่วางแปะอยู่ที่ก้นกลมออก
ริมฝีปากฝืนฉีกยิ้มกว้าง พยายามทำตัวสุภาพกับผู้เป็นนายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ถึงแม้ว่าในใจของเด็กหนุ่มอยากจะราดกาแฟร้อนๆในมือใส่หน้าของคนที่อายุมากกว่าและตำแหน่งงานสูงกว่ามากก็ตาม
"ว๊า ขอโทษนะ มือมันไปเองอ่ะ
ช่วยไม่ได้นี่... ก้นเธอตอนก้มลงไปชงกาแฟมันน่ารักซะขนาดนั้น"
คนพูดเบะปากเหมือนเด็กเล็ก ก่อนจะพ่นประโยคที่ทำให้เครเดนซ์แทบลมจับ
โดยอีกฝ่ายนั้นพูดออกมาได้อย่างไม่อายปาก
"มันช่วยลิทเทิลบ๊อบบี้ของฉันทั้งคืนเลยตอนคิดถึงแต่หน้าเธอ
สงสัยจะน้อยใจ เธอไม่เห็นใจมันหรือไง ใจร้ายจริงๆเลยน้า"
เด็กหนุ่มกรอกตา สูดลมหายใจ พยายามนับหนึ่งถึงร้อยให้ใจสงบนิ่ง
ยื่นแก้วกาแฟให้เจ้านายของตนแล้วเดินไปนั่งประจำที่ โดยคนอายุมากกว่าเดินต้อยๆตามก้นมา
พิงหลังเท้าแขนกับพนักเก้าอี้ ยกกาแฟขึ้นดื่ม เก๊กท่าที่คิดว่าหล่อสุดๆ ขยิบตาส่งจูบเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเหล่มอง
เครเดนซ์เจอกับบ๊อบบี้เมื่อสามอาทิตย์ก่อน
เขาเคยทำงานเป็นเลขาให้กับชายผู้อ่อนโยนและใจดีอย่างแจ็ค
เพลลิท พ่อบังเกิดเกล้าของบ๊อบบี้ เพลลิท เจ้าของบริษัทสารเคมียักษ์ใหญ่ผู้มีจิตใจดี
และมีพระคุณล้นเหลือกับครอบครัวแบร์โบนของเขา
เด็กหนุ่มนับถือชายสูงวัยเหมือนพ่อคนนึง อีกคนเองก็เอ็นดูเขาเช่นกัน
แจ็คดูแลบริษัทและลูกน้องเป็นอย่างดี พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะทำให้ผู้คนบริเวณรอบด้านบริษัทไม่ต้องรับผลกระทบร้ายแรงของสารเคมีจากบริษัท
ทุกคนไม่ว่าจะนอกหรือในบริษัท ต่างก็รักและนับถือเขา
แต่แจ็คก็ต้องจากไปด้วยโรคหัวใจวาย
สามวันจากการสูญเสีย ทุกคนในบริษัทถูกเรียกให้ไปร่วมประชุม
ต้อนรับเจ้าของกิจการคนใหม่ เครเดนซ์ได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ลูกชายคนนี้ดีได้สักครึ่งหนึ่งของเจ้านายคนเก่า
ขอให้ดีเหมือนพ่อของเขา
และนั่น ข้างหน้า— บ๊อบบี้ เพลลิท ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ
ถึงแม้หัวจะเกือบล้าน ไว้หนวดเครา ในสายตาเด็กหนุ่ม เขาก็ยังดูดี
แต่สิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มตกใจก็คือหญิงสาวในชุดเกือบเปลือยมากหน้าหลายตาที่กำลังเต้นโยกไปกับเสียงเพลงที่เปิดดังสนั่นเหมือนไม่เคยมีเรื่องเศร้าโศกเกิดขึ้น
ไหนจะเหล้าและโคเคนที่วางเกลื่อน
"เธอนี่น่าอึ๊บ"
และนั่นคือประโยคเเรกที่พูดใส่ตอนเจอหน้ากันครั้งแรก
และแน่นอน
มีครั้งแรกก็ย่อมมีรอบต่อไป
"ผมว่าคุณเลิกจ้องผมแล้วกลับไปทำงานดีกว่านะครับ..."
เขากรอกตา พูดเสียงเย็น "ผมไม่ถนัดถ้าคุณยังยืนจ้องอยู่แบบนี้"
ถึงแม้ในเวลาทำงานเขาจะโดนสายตาเจ้าชู้หวานหยดย้อยคอยลวนลามมาตลอดสามอาทิตย์ที่ผ่านมา
มันก็ยังไม่ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกชินขึ้นสักที ไหนจะมือซนๆที่ค่อยจับร่างกายของเขาตรงนั้นนิดแตะนี่หน่อยก็แทบจะทำให้เครเดนซ์อยากจะกรีดร้องวันละหลายๆรอบ
ซึ่งคนที่ทำตัวหื่นก็ได้แต่ทำหน้าแอ๊บแบ๊ว ตีหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ไปวันๆ
จะโวยวายจะชวนตีก็กลัวว่าตัวเองจะโดนไล่ตะเพิดออกจากงาน ไม่เหลือแม้แต่เงินกินข้าว
เงินเก็บไม่มีสักแดง เลยได้แต่จำทน
เจ้านาย ยังไงก็คือเจ้านาย เจ้านายคือที่หนึ่ง
ยังไงอีกคนก็ไม่ได้คิดจะข่มขืนเขานี่นา
“นี่เครเดนซ์” มือกร้านลูบไหล่
เขาสะดุ้งแล้วปัดหนี "ห้องทำงานฉันมองตรงมาก็เห็นแต่ยัยอ้วนมาร์จี้... เธอรู้ไหม
ฉันนี่หมดอารมณ์ในการทำงาน" กรอกตา "ตอนแรกคิดว่าจะไล่ยัยนั่นออก โทษฐานที่ทำให้ฉันไม่มีอารมณ์ทำงาน
แต่เห็นว่าท้องเลยไม่ทำดีกว่า
ฉันเลยปิ๊งไอเดียว่า ถ้าเธอไปนั่งตรงนั้นแทน เห็นหน้าเธอ
ฉันก็คงจะตื่นตัวตลอดเวลา และมีแรงทำงาน เธอว่าดีไหม
หรือฉันควรจะไล่ยัยมาร์จี้ออกนะ คิคิ"
คนพูดหัวเราะคิกคัก เน้นตรงคำว่าตื่นตัวซึ่งเด็กหนุ่มได้แต่คิดว่าตื่นตัวในที่นี้คงไม่ใช่ตื่นตัวในทางที่ดีแน่ๆ
และชายหนุ่มคงไม่รู้ มาร์จี้หล่อนไม่ได้ท้อง
หล่อนแค่อ้วน
เด็กหนุ่มอยากจะปฏิเสธใจแทบขาด "แล้วแต่คุณเพลลิทเลยครับ"
แต่ลูกน้องแบบเขาจะทำอะไรได้นอกจากตอบตกลง อีกอย่าง เขาก็ไม่สามารถทำให้คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างมาร์จี้ถูกไล่ออกจากงานได้
ร่างหนาปรบมือแปะ กระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กเล็ก ก้มลงมาหมายจะฉกชิงสูดดมความหอมจากแก้มขาว
แต่ด้วยความไวกว่าของเด็กหนุ่ม บ๊อบบี้จึงได้สูดแค่กลิ่นละมุนจากมือนุ่มนิ่มแทน
แค่นี้ก็ชื่นใจ!
ชายหนุ่มเดินอารมณ์ดีไปหามาร์จี้ พนักงานสาวร่างอวบ— ซึ่งเขานั้นเข้าใจว่าหล่อนท้อง
บอกหล่อนเรื่องการสลับย้ายที่นั่งกับเครเดนซ์ เด็กน้อยพนักงานคนโปรดของเขา ซึ่งหล่อนก็ตอบรับพยักหน้าแบบงงๆ
ตาคมหันไปส่งสายตาหวานเยิ้ม มือหนาปาดผมที่มีอยู่น้อยนิดบนหัวด้วยท่าทางโปรยเสน่ห์
ปฏิกิริยาตอบรับของเด็กหนุ่มคือการนั่งขมวดคิ้ว พยายามทำเป็นไม่สนใจเขา ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้น่าหยิก
น่าขย้ำ
ไหนจะลิ้นเรียวๆที่แลบเลียริมฝีปาก มันเซ็กซี่จนทำให้ชายหนุ่มอดใจจแทบจะไม่ไหว
อยากกระโจนแบบท่าบรูซ ลีไปคว้าตัวเด็กน้อยมาทำการปู้ยี้ปู้ยำให้หมดแรง
บ๊อบบี้รู้สึกถูกใจเด็กหนุ่มตั้งแต่แรกเห็น
เขาไม่เคยคิดจะสนใจกิจการของครอบครัวเลยสักนิด
ชายหนุ่มชอบเที่ยว พี้ยา คั่วสาวไปวันๆมากกว่าจมอยู่กับงานและกองกระดาษ
แรงจูงใจอย่างเดียวที่ยอมสืบทอดกิจการของพ่อคือการสูบเงินเข้ากระเป๋าเงินของตัวเองให้ได้มากที่สุด
แต่เมื่อได้เห็นเอวบางๆ คอยาวระหงส์ และดวงหน้าหวานย้อยนั่นก็ช่างถูกใจชายฉกรรจ์อย่างเขาเหลือเกิน แรงจูงใจในการทำงานของเขาจึงมีเพิ่มเป็นสอง
เขาได้แต่คิดจินตนาการในใจไปวันๆว่าก้นนิ่มๆนั่นจะเด้งสู้มือและแดงขนาดไหนหากโดนเขาตีแรงๆ
ขายาวขาวเนียนใต้กางเกงผ้าสีดำนั่น ถ้าหากได้เกี่ยวเอวเขาอยู่ใต้ร่างจะเร้าใจแค่ไหน
"เธอนี่น่าอึ๊บ"
คือคำสารภาพสำหรับรักแรกพบของเขา
ช่างโรแมนติก
และแอบเห็นว่าเด็กหนุ่มยั้งมือตัวเองไว้ไม่ให้เผลอต่อยเขา
หากเป็นคนอื่นคงจะเสร็จเขาตั้งแต่วันแรก
หากเป็นคนอื่น แค่ยื่นเงินให้สักปึก
ก็ได้เลยในทันที
แต่เด็กคนนี้ไม่เหมือนคนอื่นน่ะสิ
อดใจไว้ ตอนนี้เด็กน้อยของเขายังเล่นตัว
อดเปรี้ยวไว้กินหวาน บ๊อบบี้ เพลลิทเชื่อมั่นในสำนวนนี้เสมอ
และอีกไม่นานหรอก เขาก็จะได้กินของหวาน
.
.
.
.
.
.
.
เครเดนซ์อยากจะออกจากสถาณการณ์ตรงนี้ให้เร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาชอบอยู่เงียบๆ เขาเกลียดงานปาร์ตี้สังสรรค์— ยิ่งเป็นงานปาร์ตี้ที่มีแต่เหล้า
ยา บุหรี่ กัญชา สารพัดของมึนเมา สาวเต้นเปลือยกายที่มากันครบครัน เขายิ่งไม่ชอบ
และยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่
"บ๊อบบี้คะ คิดถึงคุณจังเลยค่ะ"
หญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยเปลือยกายเดินชนเขาจนแทบจะเซล้ม
(ตัวหล่อนก็แค่นั้น เอาแรงมาจากไหนกันนะ) ไปหาเจ้านายแสนหื่นกามของเขา หน้าอกหน้าใจถูออดอ้อนเอาใจ จูบสันกรามคมเข้ม ก่อนจะได้รางวัลเป็นเงินหนึ่งก้อนยัดที่หน้าอก
และจูบดูดดื่ม
เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนี รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
"โรคจิต หื่นกาม ไม่อายฟ้าดิน หงุดหงิด" คิ้วเข้มขมวดมุ่น เดินหนีเจ้านายแสนกามไปนั่งกับมาร์จี้ที่กำลังนั่งพูดคุยอย่างออกรสออกชาติ
การกระทำกระฟัดกระเฟียดแบบนั้นยิ่งทำให้คนหลงตัวเองอย่างบ๊อบบี้ได้ใจ
เขากดจูบสาวน้อยทรงโตในอ้อมกอดอย่างดูดดื่มอีกครั้ง ลูบไล้เอวสะโอดสะองค์พลางเหลือบมองเด็กหนุ่มที่นั่งกอดอกทำหน้าบูด
คนอ่อนกว่าจ้องเขม่ง เมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องกลับก็เบนสายตาหลบ
แสร้งทำเป็นหยิบแก้วบรรจุน้ำสีสวยขึ้นกระดกจนหมดแล้วสำลัก
ชายหนุ่มผละจากหญิงสาว ลูบหน้าอกเธอ “หน้าอกเธอสวยจริงๆ”
ก่อนจะบอกลาเธอ บอกเธอว่าจะไปทักทายแขกคนอื่นบ้าง
เขาเดินมุ่ง
หมายจะไปหาลูกแมวน้อยปากแข็งที่นั่งหน้าบูด แต่หญิงสาวสองคนเดินมาประกบซ้ายขวา เขาจำหน้าพวกหล่อนได้แต่ก็คร้านจะจำชื่อ
ทั้งสองประกบจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว นัวเนียเขาจนถึงใจ
ให้ตายสิ
เด็กนั่นกระดกเหล้าเข้าไปกี่แก้วแล้วนะ
หึงใหญ่แล้ว
คิคิ
.
.
.
.
.
.
.
“ตื่นได้แล้วจ่ะเบบี๋”
สัมผัสแฉะชื้นที่ปาก และสัมผัสร้อนวูบวาบที่หน้าท้องทำให้เครเดนซ์สะดุ้งเฮือก
ตื่นจากการหลับใหล เปลือกตาหนักอึ้งแทบลืมไม่ขึ้น
ยืดแขนเหยียดขาเสียจนได้ยินเสียงกระดูกดังกรอบแกรบ แถมยังปวดร้าวไปทั้งตัวเหมือนพึ่งไปสู้รบตบตีกับใครมา
ตาคู่สวยกระพริบถี่ เจ็บหัวจี๊ด
นึกด่าตัวเองในใจที่กินเหล้าไปเยอะขนาดนั้น ก่อนจะกวาดมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นเคย เห็นกรอบรูปประหลาดๆที่เป็นรูปของบ๊อบบี้
เจ้านายของเขากำลังทำท่ากังฟูเหมือนบรูซ ลี และตัวของเขาที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า
ถ้ากรอบรูปเป็นรูปของบ๊อบบี้
แสดงว่าเจ้าของห้องก็ต้อง—
“คุณเพลลิท!” เด็กหนุ่มกรีดร้องลั่น เท้าถีบยันคนแก่กว่าจนตกเตียง
“โอ้ย เบบี๋ใจเย็นๆสิ” ชายหนุ่มเบะปาก
ลูบสะโพกตัวเองป้อยๆ “ตกใจอะไรขนาดนั้นกัน... แล้วเลิกเรียกฉันว่าคุณเพลลิทได้แล้ว
เราเป็นของกันและกันแล้ว เรียกฉันบ๊อบบี้ที่รักสิจ๊ะ โอ้ย!”
หมอนใบโตถูกฟาดเข้าที่ใบหน้าทะเล้นนั่นอย่างจัง
หมัดหลุนๆพุ่งเข้าใส่ เจ็บจนสงสัยว่าจมูกหักไปแล้วหรือยัง
ก่อนจะตามมาด้วยการขว้างปาสิ่งของใส่ไม่ว่าจะเป็นหมอนข้าง ผ้าห่ม ผ้าขนหนู
กางเกงในลายเสือตัวโปรด
บ๊อบบี้ต้องรีบพุ่งไปคว้าแขนเพื่อหยุดเด็กหนุ่มที่กำลังโกรธจนหน้ามืด
เพราะเครเดนซ์กำลังจะหยิบแจกันดอกไม้ปาใส่เขา
“เบบี๋ใจเย็นๆ เธอจะฆ่าฉันหรอ!”
“ยะ อย่าเรียกผมแบบนั้นนะ คุณมันทุเรศที่สุด”
พยายามออกแรงขืนตัว เมื่อสู้ไม่ได้บ่อน้ำตาก็แตก “คุณข่มขืนผมหรอ คุณทำได้ยังไง ผมรู้ว่าคุณโรคจิต
แต่ก็ไม่คิดว่าจะทำถึงขนาดนี้”
ถึงแม้จะเจ็บนิดๆที่โดนด่าว่าโรคจิต
แต่ชายหนุ่มกร้านโลกผู้ผ่านสาวมามากหน้าหลายตาก็ลนลานทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นเด็กหนุ่มยืนน้ำตาไหลพราก
เขารวบตัวแบบบางเข้ามากอด ถึงแม้อีกคนจะขัดขืนก็สู้แรงเขาไม่ได้
ก็แหงสิ
เมื่อคืนเปรี้ยวออกแรงเยอะเสียขนาดนั้น
คงจะมีแรงเหลือหรอก
อ่า ไม่สิ
เขาต้องปลอบใจ
“เบบี๋จ๋า ฉันรู้นะว่าฉันน่ะแอบโรคจิตนิดๆ แต่ถ้าเธอไม่คิดจะให้ ฉันก็ไม่มีทางขืนใจเธอ” เขาลูบหัวลูบหาง
ปลอบเด็กหนุ่มให้หยุดร้อง
ให้ตายสิ ใบหน้านวลเนียน
ประดับด้วยน้ำตานี่มันน่า— “เธอเมามาก กินเหล้าเข้าไปเสียขนาดนั้น
ฉันเลยพาเธอมาบ้าน กะไว้ว่าจะพามาพักแล้วตอนเช้าค่อยไปส่งที่บ้าน
แต่อยู่ดีๆเธอก็คึก ถอดเสื้อผ้า ขึ้นคร่อมฉัน
พูดจาเชิญชวนน่าตี ฉันรู้ว่าไม่ควรฉวยโอกาสตอนเธอไม่มีสติ แต่เธอก็รู้...
ฉันแพ้ก้นขาวๆของเธอ ฉันก็ไม่ใช่หลวงพ่อนะที่จะทนได้” ก้นเธอนิ่มเสียขนาดนั้น
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มนิ่ง วงแขนแกร่งก็ค่อยๆคลายความแน่นของอ้อมกอด
นิ้วเรียวลูบเช็ดน้ำใสที่หางตา จ้องใบหน้าหวานด้วยสายตาที่จริงจังที่สุดในชีวิต
(เนื่องด้วยในชีวิตตลอดสี่สิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยจริงจังกับอะไรเลยสักอย่าง)
“ฉันชอบเธอจริงๆนะเบบี๋ ฉันอาจจะดูโรคจิต
บ้าๆบอๆแบบนี้แต่ฉันก็ชอบเธอจริงๆนะ” ตากลมจ้องตอบ “เธอไม่ต้องห่วงหรอกว่าฉันจะฟันเธอแล้วทิ้งเหมือนที่ฉันทำกับคนอื่นน่ะ
ฉันชอบเธอจริงๆนะ เป็นแฟนกับฉันเถอะ ฉันอยากให้เธอเรียกฉันว่าบ๊อบบี้ที่รัก
แล้วเซ็กส์เมื่อคืนมันก็สนุกถึงใจสุดๆไปเลย
แถมก้นเธอก็โคตรสวย”
ใบหน้าของเด็กหนุ่มร้อนผ่าวเมื่อได้ฟังคำสารภาพรักแบบที่ค่อนข้างจะโรคจิตจากคนโรคจิต
ภาวนาขอให้อาการร้อนวูบวาบที่หน้าเป็นอาการที่เกิดจากการโกรธ ไม่ใช่เพราะเขิน
และหน้าของเขาก็ร้อนหนักกว่าเดิมเมื่ออีกคนมอบจูบหวานแสนวาบหวามให้
มือหยาบกร้านลูบไล้ต้นคอ ขนลุกชัน ลิ้นแข็งแรงดุนดันขอเปิดทาง เขายอมให้อีกคนเข้ามาได้อย่างง่ายดาย
อ่อนระทวยในอ้อมกอดเมื่อรสจูบรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ทำไมถึงได้จูบเก่งขนาดนี้กันนะ
“คะ คุณไม่เคยแม้แต่จะจีบผมเลย”
เครเดนซ์เอ่ยเสียงสั่น หอบน้อยๆเมื่อคนแก่กว่าปล่อยให้เป็นอิสระ
“นี่ฉันยังไม่จีบเธออีกหรือเบบี๋” เมื่อคืนก็จีบกันไปตั้งหลายยก
“ที่คุณทำน่ะไม่เรียกว่าจีบหรอกนะครับ
มันเหมือนหมาหยอกไก่ไปวันๆ
บางครั้งก็เหมือนตาแก่โรคจิตที่คอยส่องใต้กระโปรงเด็ก
มันไม่ใช่จีบ”
“ฉันก็ไม่รู้นี่นาว่าจีบเป็นยังไง... เคยแต่อยากแล้วอึ๊บเลย”
บ๊อบบี้พูดหน้าตาเฉย
เด็กหนุ่มถอนหายใจ
เขาคิดผิดใช่ไหมที่หน้าแดงกับคนแบบนี้ “คุณควรจะ—” ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะพูดจบ
ริมฝีปากบางที่กำลังเจื้อยแจ้วก็ถูกประกบปิด มือหนาตีแปะที่สะโพกกลมมน
ตีซ้ำๆอย่างหมั่นเขี้ยวจนเป็นรอยแดง
“โอเค เอาเป็นว่าพักเรื่องจีบเอาไว้ก่อน
ผ่านวันนี้ไปฉันจะจีบเธอแน่ๆ และเธอก็ต้องยอมใจอ่อนเรียกฉันว่าบ๊อบบี้ที่รักแน่นอน
ฉันรับประกัน
คือตอนนี้นะ
ลิทเทิลบ๊อบบี้ของฉันมันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว
และคนที่ควรจะรับผิดชอบนั่นก็คือเธอ
โทษฐานที่ก้นเด้งสู้มือขนาดนี้”
เด็กหนุ่มผู้ถูกมัดมือชกโวยวายลั่น พยายามขัดขืน
แต่ก็อย่างเคย เขาสู้แรงอีกคนไม่ได้ คนแก่กว่ายิ้มกวนโทสะ กดจูบริมฝีปากแดงชาด
ขยำก้นขาวมันมือ
และจากนั้น บ๊อบบี้ก็เปลี่ยนให้เสียงโวยวายกร่นด่า
ให้กลายเป็นเสียงครวญครางรัญจวนใจ
อดเปรี้ยวไว้กินหวานนั้นใช้ได้จริง
fin.
----------------------------------------------------------
ชั่ววูบเกิดจากการดู Horrible Bosses แล้วเอ็นดู(และเกลียด)ตัวละครนี้ของคุณอามากๆค่ะ ดูจบก็คันไม้คันมือ
ทั้งหัวล้าน หยาบโลน ขี้ยา ขี้เมา (ขี้ก็ยาก) ชอบคั่วหญิง บ้ากังฟู ตัวละครนี้ของอาคือตลกมากกกกกกกกกก 55555555555555555555555555555555555
และเนื่องจากชั่ววูบ ฟิคก็เลยมาแบบมึนๆอึนๆ แต่งบ้าแต่งบออะไรก็ไม่รู้ แถมยังจบห้วนๆอีกต่างหาก
คือใจอยากให้อาลามกๆหื่นกามและหมกมุ่นหน่อย เลยออกมาเป็นแบบนี้
ฝากด้วยนะคะ ;_____;
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น