Pairing: Percival x Credence
Fandom: Fantastic Beast And Where to Find Them
Rate: PG-15
Note: โลกเวทย์มนตร์แสนสวยฝดใฝ ที่ไม่มีแผนร้ายของตาอ้วนกรินเดวัล (โอ๋รักป๋า //หลบไม้กายสิทธื์ที่ปลิวมา)
ปล. อันเป็นผลมาจากแฟนอาร์ตนี้ค่ะ x
BGM: x
เครเดนซ์ แบร์โบนไม่เคยรู้ว่าการฉลองคริสต์มาสเป็นอย่างไร
คฤหาสน์เก่าแก่หลังงามของตระกูลเกรฟส์ที่เคยเงียบเหงามาตลอดหลายสัปดาห์ที่เขาได้อาศัยอยู่
ในวันนี้ห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ถูกประดับประดาด้วยสายไฟหลากสี
ต้นสนเขียวชะอุ่มขนาดใหญ่กลางห้องโถงถูกแต่งเติมด้วยสิ่งของเล็กๆระยิบระยับมากมาย
โต๊ะอาหารยาวถูกจัดวางเรียงอุปกรณ์ด้วยมือที่มองไม่เห็น เครื่องเล่นเพลงบรรเลงดนตรีทำนองชวนอบอุ่นหัวใจ
ผู้คนค่อยๆทยอยกันมาตามคำเชิญ นิวท์ สคาร์มันเดอร์ผู้ขี้อายแต่แสนอ่อนโยนเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาหลังจากต้องข้ามน้ำข้ามทะเลจากเกาะอังกฤษเพื่อมาที่นี่ตามคำเชิญเจ้าของคฤหาสน์หลังงาม
และตามเข้ามาติดๆ—ทีน่า
โกลด์สตีนสาวสวยร่างสูงผู้มีจิตใจแสนดี สาวน้อยเจ้าของรอยยิ้มสดใส ควีนนี่
และเจ้าของร้านขนมแสนอร่อยที่จัดวางเรียงรายน่าทานอยู่บนโต๊ะอาหารอย่างเจคอบ
เครเดนซ์นั่งตัวลีบเล็กอยู่บนโซฟามุมในสุดห้อง แขกเหรื่อพากันทยอยมาเรื่อยๆ
เขาก้มหน้ามองพื้น ไหล่กว้างห่อตัวลง ขาเรียวยาวยกขึ้นชันใต้คาง
ตากลมหลุกหลิกมองซ้ายขวา เขาไม่ชินกับการอยู่ท่ามกลางแสงไฟจ้า
ผู้คนมากมาย เสียงคุยจอแจ บรรยากาศรอบตัวที่ดูอบอุ่น
และไม่เคยได้อยู่ท่ามกลางละอองแห่งความสุขแบบนี้
ตั้งแต่จำความได้
สิ่งที่เขาคุ้นชินเป็นอย่างดีก็คือใบหน้าบึ้งตึง การก่อกลุ่มเป่าหู
ล้างสมองผู้คนให้ต่อต้านโลกพ่อมดแม่มด อาหารรสเย็นชืดไม่น่าทาน
ความเจ็บปวดทางกายและใจจากผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่บุญธรรมของตน
เด็กหนุ่มถูกสั่งให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ถูกโขกสับ ทุบตี ทำร้ายต่างๆนานาเมื่อเขาทำอะไรให้รู้สึกว่าไม่พอใจ
ไม่เคยมีคำหวาน
ไม่เคยมีความอ่อนโยน
มีแต่บาดแผลทั้งภายนอกและภายใน
ถึงตอนนี้ร่องรอยแห่งความเจ็บปวดพวกนั้นจะถูกบรรเทาลงและค่อยๆจางหายไปเหลือเพียงรอยริ้วเล็กๆ
แต่บาดแผลในใจก็ยังคงเหลือ
"เลิกนั่งแบบนี่เสียที" เสียงทุ้มดังขึ้น ทำเอาคนที่นั่งตัวลีบแบนอยู่มุมห้องสะดุ้งโหยง
"บุคลิกมันเสีย ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้ว เอาขาลง นั่งตรงๆ"
มือหนาขยับไปมากลางอากาศเมื่อเห็นคนเด็กกว่าทำหน้างุนงงกับคำสั่ง
ขายาวทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มขยับลงมาอยู่ด้านล่างด้วยมือที่ไม่สามารถมองเห็น
ก้อนเนื้อในอกเต้นเสียงดังลั่นเสียจนเด็กหนุ่มกลัวว่าคนที่ยนค้ำหัวตนอยู่จะได้ยิน
ตากลมเหมือนลูกแมวลอบมองใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งวัยจางๆ
แต่ก็แอบจ้องได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก็ต้องหลบใบหน้า ก้มหัว คางชิดแนบอก
หลังจากที่เครเดนซ์ถูกช่วยชีวิตจากการถูกซ้อมปางตายด้วยเข็มขัดจากน้ำมือของคนเป็นแม่เมื่อถูกพบว่าเขาแอบหลงใหลในเวทย์มนตร์
หญิงคนนั้นทุบตี ซ้อมเขาจนเกือบปางตายเพราะเขามีความมหัศจรรย์อยู่ในร่างกาย
แต่โชคยังเข้าข้างเขาที่เพอร์ซิวัล เกรฟส์ นิวท์ สคาร์มันเดอร์และทีน่า
โกลด์สตีนเข้ามาช่วยได้ทันเวลาที่เขายังหายใจได้อยู่
คุณเกรฟส์คือคนที่เอ่ยปากขอรับเขาและน้องสาว—โมเดสตี้มาอยู่ในการดูแล
เขาและอยู่ที่นี่รวมแล้วได้เกือบสองอาทิตย์
ชีวิตเขาพลิกผันไปจากเดิม มีเสื้อผ้าดีๆให้ใส่ มีอาหารที่ไม่จืดและเย็นชืดให้กิน
ไม่ต้องถูกทำร้ายร่างกาย
มีแต่ความอบอุ่นลอยวนอยู่รอบตัว
.
.
เงียบ
เงียบ
และเงียบ
เงียบจนคนแก่กว่าหงุดหงิด ตาคมจ้องไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าตัวสั่นเหมือนลูกแมวเปียกน้ำ
เขาควรจะเป็นคนที่เริ่มบทสนทนา ถูกไหม?
"เครเดนซ์"
"ครับ"
"เธอเข้าไปคุยกับทีน่าหรือยัง
เธอถูกลดโทษและได้ตำแหน่งคืนแล้วนะ"
“หรือครับ... ดีจัง”
และนั่นก็เป็นอันจบบทสนทนา
แต่จะหงุดหงิดอะไรก็ไม่ได้ ตั้งแต่ตอนที่เขาอาสารับเลี้ยงดูเครเดนซ์และน้องสาว
การงานที่เขาต้องสะสางก็เยอะแยะแทบจะล้มทับหัว กลับบ้านมาทุกคนก็พากันหลับหมดแล้ว
บางวันก็อยู่สะสางงานจนแทบไม่ได้กลับบ้าน
การหาโอกาสเพื่อที่จะได้คุยกับหนุ่มน้อยอย่างจริงจังจึงยังไม่มี
ครั้งแรกที่เขาได้พบเครเดนซ์ก็คือตอนที่เด็กหนุ่มกำลังยืนแจกใบปลิวท่ามกลางผู้คนที่ไม่สนใจจะใยดีด้วยใบหน้าอมทุกข์
การเข้าไปทำความรู้จักดูจะยากเหลือเกินเมื่อร่างโปร่งดูจะปิดกั้นตัวเองและแม่บุญธรรมที่เป็นปรปักษ์กับโลกของเขา
แต่เขาก็รู้ดีว่า...
เด็กหนุ่มโหยหาความรักและความอบอุ่นมากแค่ไหน
และเขาก็อยากจะเป็นคนมอบทั้งสองอย่างนั้นให้เอง
ตอนที่ได้เห็นร่างผอมแห้งกองอยู่แทบเท้าของแม่บุญธรรม
ตัวสั่นงันงกน่าสงสาร ปากอิ่มเผยอหายใจติดขัด
น้ำตาและเลือดผสมกันเป็นน้ำเดียวอาบทั่วใบหน้า
เสื้อผ้าบางส่วนถูกฉีกเผยให้เห็นรอยแผลปริขาด
สติของเพอร์ซิวัลขาดผึง เดือดดาล แกว่งขยับอาวุธในมือ
โถมทุกอย่างใส่หญิงใจเหี้ยมที่ทำร้ายคนในหัวใจของเขา
ต่อแต่นี้ไปเด็กหนุ่มจะมีเพียงเขาเขาที่คอยปกป้อง คอยใส่ใจ
และคอยให้ความรัก
เขาจะเป็นคนลบความเจ็บปวดจากทุกทางออกไปเอง
.
“ลุกขึ้นเครเดนซ์ ทุกคนรออยู่ เดี๊ยวอาหารจะเย็นเสียหมด”
.
.
.
“ฝันดีนะพี่เครเดนซ์”
โมเดสตี้ขยี้ตา หอมแก้มเขาหนึ่งที
แล้วเดินขึ้นห้องไปพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวกลมที่ได้เป็นของขวัญจากควีนนี่และเจคอบ
ตากลมมองตามน้องสาว อีกสักพักเขาก็คงจะตามไป
หนังสือนิยายเล่มหนาที่ได้มาจากคุณโกลด์สตีนยังอยู่ในมือ
คิดว่าอ่านอีกสักพักก็จะขึ้นห้องไปนอนแล้ว
กลิ่นหอมหวานของของอะไรสักอย่างลอยมาแตะจมูก
เด็กหนุ่มเงยหน้า สะดุ้งเพราะแก้วโกโก้ลอยกลางอากาศอยู่ตรงหน้า
และถัดไปก็คือชายเจ้าของคฤหาสน์ที่เขาอาศัยอยู่
ยืนทำหน้านิ่งซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว
คนอายุมากกว่านั่งลงด้านข้างเมื่อเด็กหนุ่มรับแก้วร้อนในมือไปถือ
มือหนายกแก้วของตนขึ้นดื่ม เหลือบตามองเด็กน้อยข้างกายที่อ่านหนังสือเล่มโตไปพลาง
ซดโกโก้ร้อนไปพลาง
“ฉันบอกว่าอย่านั่งชันเข่าแบบนี้” เสียงเข้มเอ่ยดุ
“เอาขาลงซะ”
เครเดนซ์มองอย่างตกใจ “ข ขอโทษครับคุณเกรฟส์”
เพอร์ซิวัลนึกขำในใจและรู้สึกผิดเล็กๆที่เผลอทำเสียงดุใส่เด็กขี้กลัวข้างกาย
เครเดนซ์ก้มหน้าหงุดจ้องหนังสือ มือสั่นจนเขากลัวว่าของร้อนในมือจะราดตัวเองจนต้องเจ็บตัว
คนแก่กว่าวางมือบนกลุ่มผมดำขลับนุ่มนิ่มของร่างผอมแห้ง
ลูบอย่างเบามือ พยายามถ่ายทอดความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด เครเดนซ์มองเขาตาโต ก่อนจะทำแก้วโกโก้ร้อนหลุดมืออย่างที่เขาคิดเอาไว้ไม่ผิดเพราะเขาล้มตัวนอนหนุนตัก
“ค คุณเกรฟส์”
“ขอฉันพักหน่อยนะเด็กดี”
“พ พรมเปื้อนหมดแล้วครับ เดี๊ยวผมจะทำค—”
เสียงสั่นๆหายขาดห้วง ลมหายใจถูกดูดกลืน
ตากลมโตเบิกกว้างก่อนจะหลับพริ้มเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากคู่สวย
มือหยาบกร้านสัมผัวลูบไล้หลังคอที่ถูกกดอย่างแผ่วเบา อ่อนโยน อ่อนหวาน
มันมากเกินไป... เครเดนซ์กำลังจะขาดใจตาย
ชายสูงวัยผละออกให้เด็กหนุ่มได้หายใจ
เขาลุกพรวดพราดขึ้นไปทาบทับคร่อมอยู่บนตัวของเด็กน้อย ฉกริมฝีปากจูบอย่างหิวกระหาย
มือข้างหนึ่งสัมผัสรูปไล้ที่สันกรามสวยได้รูป
ลิ้นแข็งแรงเกี่ยวกระหวัดอย่างหิวกระหาย
รสชาติของร่างผอมเหมือนขนมหวานที่หอมหวานยิ่งกว่าสิ่งใด
ขนมของเจคอบที่ได้กินไปวันนี้ ทุกคนต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวว่าอร่อยล้ำกว่าเจ้าไหน
เพอร์ซิวัล เกรฟส์ขอเถียงขาดใจ
รสจูบของเครเดนซ์ แบร์โบนต่างหากหวานล้ำที่สุด
เขาถอนริมฝีปากออก
จ้องมองตาฉ่ำวาวที่เอาคนมากประสบการณ์อย่างเขาสติเตลิด มือหนากำแน่น
กดจูบที่ปากอิ่มแดงแจ๋จากการจูบอย่างหนักหน่วงแล้วผละตัวเองออกห่างช้าๆ ผ่อนลมหายใจหนักด้วยต้องการห้ามความต้องการดิบภายใน
เด็กหนุ่มตัวสั่น หน้าขึ้นสีแดงยิ่งกว่าผลมะเขือ หน้าหวานหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการของคนแก่กว่า...
เขาไม่ได้โง่จนดูไม่ออก แต่คนแบบเขาน่ะหรือ...
“ค คุณเกรฟส์...”
“สุขสันต์วันคริสต์มาสเครเดนซ์ ฉันรู้ว่าเธอเคยผ่านอะไรมาบ้าง
สิ่งเลวร้ายต่างๆนานาที่เธอเคยผ่านมามันทำให้ยากเกินที่จะไว้ใจใคร...
แต่ฉันอยากจะบอกเธอว่าต่อแต่นี้ต่อไป ฉันจะเป็นคนที่ดูแลเธอ ทะนุถนอมเธอ
และให้ความรักกับเธอ”
เครเดนซ์โน้มรับความอบอุ่นที่ประทับค้างอยู่กลางหน้าผาก
เด็กน้อยซุกตัวผอมแห้งเข้ากับอกแกร่ง หัวทุยถูไถที่ไหล่กว้าง
น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งอย่างที่สุดไม่ใช่เพราะเศร้าใจ
ความอบอุ่นและความรักที่เขาต้องการมานาน อยู่ตรงนี้ ณ ทีนี่
แขนแกร่งกระชับอ้อมกอด
เท้าคางกับศรีษะที่ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มผมดำสนิท... นานเท่าไหร่ ไม่คิดจะจำ
ที่เขาไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้
ความรู้สึกว่าหัวใจของเขามันพองโตจนแน่นคับอก
“ผมไม่เคยมีคริสต์มาสมาก่อนเลยในชีวิต
แม่เอาแต่พร่ำบอกว่าซานต้าคือเรื่องไร้สาระไว้หลอกเด็ก” เด็กหนุ่มกัดเล็บ
ฝ่ามือหนากระชากออกเป็นการปาม แต่แทนที่จะปล่อยเอาไว้ กลับดึงขึ้นเอาไปจูบแทน
ยิ่งทำให้เครเดนซ์รู้สึกอยากจะระเบิดเข้าไปใหญ่ “แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
สิ่งที่แม่คิดนั้นมันผิด... ถ้าซานต้าคลอสไม่มีจริง ผมก็คงไม่มีทางถูกคุณกอดอยู่ตรงนี้
ขอบคุณครับคุณเกรฟส์ ผ ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไง”
ตากลมแป๋วจ้องใบหน้าหล่อเหลาแต่ก็ต้องหลบหน้าเพราะเขินเกินจะทนมองต่อไปได้
รู้สึกขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้เขาได้รับสายตาของคุณเกรฟส์ในวันนี้
ขอบคุณกระทั่งแม่ที่ทำร้ายเขาจนเกือบตาย
ขอบคุณพระเจ้าที่ยังเห็นใจเด็กประหลาดแบบเขาโดยการส่งคุณเกรฟส์มาเป็นของขวัญวันคริสต์มาสให้เขาในปีนี้
“อยากได้อะไรหรือเปล่าเด็กน้อย ช่วงนี้ที่กระทรวงไม่มีงาน
ฉันว่างยาวเลยล่ะ”
“แค่มีคุณก็พอแล้วครับคุณเกรฟส์”
“เด็กน้อยเอ๋ย...”
……….
“คุณอยากจะนอนกอดอยู่แบบนี้หรือครับ”
เด็กหนุ่มโพล่งคำถามที่ติดอยู่ในใจเป็นชั่วโมง
เพอร์ซิวัลเบิกตาโพลงท่ามกลางความมืด แขนแกร่งแน่นไปด้วยกล้ามกระชับอ้อมกอดรัดร่างผอมแห้ง
“แล้วเธอจะให้ฉันทำอะไรล่ะ” ถามพร้อมเปล่าลมร้อนที่ข้างหู
“อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่คุณจะปรารถนา ผมเห็นสายตาของคุณตอนที่อยู่ข้างล่าง...
ผมจะไม่ขัดขืน ผมจะไม่ปฏิเสธ ผ ผมรู้ว่ามันทรมาณแค่ไห—“
จากที่คิดเอาไว้ว่าจะต้องอดทนได้ แต่คำพูดใสซื่อที่ออกมาจากหัวใจที่เจื้อยแจ้วออกมาทำเอาเขาไม่คิดจะควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้อีกแล้ว
เพอร์ซิวัลพยายามทำทุกอย่างให้อ่อนโยนมากที่สุด ด้วยความว่านี่คือครั้งแรกของเด็กหนุ่ม
เขาต้องการให้เครเดนซ์จำเซ็กส์ครั้งนี้ว่าเป็นสิ่งที่สวยงามและอ่อนโยนเพียงใด
ถึงแม้สัญชาติญาณดิบในใจจะบอกให้เขาทำมากกว่านี้ก็ตาม
เครเดนซ์หลบสายตาร้อนเร่าที่กำลังแผดเผาร่างกายของเขาให้มอดไหม้เป็นจุล
เขาร้องครวญครางเรียกชื่อเพอร์ซี่เมื่อยามที่อีกคนเร่งจังหวะเพราะใกล้แตะฝั่งฝัน
คุณเกรฟส์ฝังใบหน้าหล่อเหลาที่ซอกคอ
ลมหายใจหนักหน่วงดังอยู่ข้างหู ก่อนจะพลิกตัวนอนข้างกาย
คว้าร่างผอมบางกอดแน่นแนบอก
ไม่มีเสียงพูดใดๆ เครเดนซ์ซุกหน้าเข้าที่อก
นอนฟังเสียงเต้นแรงของคนแก่กว่าก่อนหลับตาพริ้มพาตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวาน
“เธอน่ะเป็นของขวัญคริสต์มาสที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้รับมาเลยล่ะ
รู้ไหม... เด็กน้อย”
- fin -
talk:
โอ้ยเดี๊ยว ทำไมส่วนหลังของฟิคถึงเป็นงั้น LOLLLLL
(ที่คิดไว้ในตอนแรกคือ ฟิคสั้นๆ ใสกรุ้งกริ้ง จิงเกอเบลร็อค ฮือ)
นั่งงมอยู่นานและง่วงมากค่ะ อยากจะลงก่อนคริสต์มาสฮือออออ เลยจนได้
สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ
ด้วยรักผู้อ่านทุกคน<3
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น