Title: The Stepfather
Pairing: Percival x Credence
Fandom: Fantastic Beast And Where to Find Them
Rate: NC-17
Note: ไม่เกี่ยวกับโลกเวทย์มนต์ใดๆทั้งสิ้น
BGM: x
.
"สวัสดีหนุ่มน้อย ฉันเพอร์ซิวัล เกรฟส์"
คิ้วหนาดกดำ
ผมเข้มแซมสีดอกเลา
รอยยิ้มมุมปากชวนหวั่นไหว
.
"ฉันจะแต่งงานกับแมร์รี่ ลู แบร์โบนแม่ของเธอ
และอนาคตในไม่กี่เดือน ฉันคือพ่อของเธอ... เครเดนซ์ แบร์โบน"
ให้ตายเถอะ
เค้าเคยปฏิเสธอะไรชายคนนี้ได้บ้าง
.
.
.
.
สุขเหลือเกิน
สุขเกินจะห้ามใจจนต้องระบายอารมณ์โดยทึ้งมือไปบนเส้นผมนิ่มของคนที่กำลังขยับหัวไปมาอยู่ระหว่างท้องน้อย
เครเดนซ์มีความสุข รู้สึกอยากจะกรีดร้องจนสุดเสียง
แต่ด้วยเกรงว่าแม่ที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างห้องจะตื่นขึ้นมาแล้วจะทำให้ความสุขทั้งหลายแหล่พังไปหมด
เขาเอื้อนครางแผ่วเบา ทรมาณ... ใจจะขาด เล็บยาวจิกลงบนแผ่นหลังแกร่งแน่นเมื่อแตะถึงจุดสุดยอด
มือประคองใบหน้าหล่อเหลา มอบจูบฉ่ำหวานเป็นรางวัล อ้าขาออกกว้างที่สุดพร้อมรับความเป็นชายให้เข้ามาอย่างเต็มรัก
"เครเดนซ์ เด็กดี"
"อ่ะ! คุณพ่อ..."
เขามีความสุขเหลือเกินที่ได้ร่วมรักกับผู้ชายคนนี้
ได้สัมผัส และถูกสัมผัส
เพอร์ซิวัล เกรฟส์ สามีของแม่
พ่อเลี้ยงของเครเดนซ์ แบร์โบน
บาปหนักแค่ไหนเขาก็ขอยอมรับไว้
.......
.
.
.
"ลูกรักช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะจ๊ะ เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้างจ๊ะ
ที่มหาลัยดีไหม" แมร์รี่ ลู แบร์โบนเอ่ยหลังจากกินข้าวต้มเสร็จเป็นมื้อเช้า มืออ่อนนุ่มลูบหัวของลูกชายคนเดียวของตนอย่างแสนรัก
เด็กหนุ่มมองหน้าแม่ผู้เป็นที่รัก รอยเหี่ยวย่นตามวัยไม่ได้ทำให้แม่ดูน่าเกลียด
แต่เพราะความซีดเซียวที่เป็นผลมาจากโรคร้ายที่คอยกัดกินทำให้แม่ของเขาดูไม่ได้ ทั้งๆที่จริงแล้วแม่เป็นผู้หญิงมีใบหน้างามสะดุดตา
เครเดนซ์ส่ายหัว ซุกใบหน้าเข้ากับอกผอมแห้งของแมร์รี่
หลับตาพริ้มฟังเสียงหายใจเข้าออกของแม่
"ดีครับแม่ บางวิชาที่ไม่เข้าใจก็มีควีนนี่คอยช่วยตลอด
แถมพ- คุณพ่อก็คอยช่วยอยู่ห่างๆ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกครับ" เขาตอบแม่ พลางเหลือบมองไปยังคนที่พึ่งกล่าวถึง
คุณพ่อของเขาใช้นิ้วชี้เกี่ยวแก้วกาแฟขึ้นจิบ ไม่ว่าจะโยกย้ายร่างกายอย่างไร
ขยับไปทางไหน ชายคนนี้ก็ดูดีเหลือเกิน
"เครเดนซ์เป็นเด็กดี คุณไม่ต้องกังวลหรอกที่รัก
ผมจะดูแลแกเอง" เสียงนุ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
.......
.
.
สี่ปีที่แล้วแมร์รี่และเพอร์ซิวัลพบกันโดยบังเอิญ
คิ้วหนาดกดำ รอยยิ้มอบอุ่น ยากเหลือเกินที่จะทำให้หญิงสาววัยเลขสี่ที่ถึงแม้จะมีลูกแล้วก็ยังทำใจลืมได้ยาก
เมื่อมีโอกาส จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเข้าไปทำความรู้จัก
จากคนแปลกหน้า ค่อยๆขยับความสัมพันธ์จนแต่งงานกันในที่สุด
เพอร์ซิวัลไม่รังเกียจเลยสักนิดที่แมร์รี่ ลู แบร์โบนจะมีลูกติดเป็นเด็กหนุ่มตัวขาว
หน้าตาน่ารักอย่างเครเดนซ์ แบร์โบน
แมร์รี่สุขใจเหลือเกินที่ลูกชายวัย19ของหล่อน และสามีใหม่เข้ากันได้ดี
จนอาจจะดีเกินไปด้วยซ้ำ
และเธอก็มั่นใจแล้วว่า หากขาดเธอไป ลูกชายของเธอก็จะมีเพอร์ซิวัลคอยดูแล
เมื่อถึงคราวที่เธอไป เธอจะได้ไปอย่างสงบ
.......
.
.
.
.
เขาสงสัยทุกครั้ง
เพราะอะไร ทำไมจูบของเพอร์ซิวัลถึงได้หวานกินใจขนาดนี้
มือใหญ่ลูบไล้สันกรามรูปสวยที่เขาหลงไหล มืออีกข้างลูบไปที่หน้าท้องแบนราบนิ่มมือ
กดจูบปากอย่างรุนแรงโดยที่อีกคนน้อมรับอย่างหิวกระหาย
จูบเป็นชั่วโมงก็ไม่พอ
ต่อให้เป็นวัน หรือทั้งชีวิตก็ไม่พอ
ภาพยนตร์ในโทรทัศน์ไม่น่าสนใจเท่ากับปาก และมือของเพอร์ซิวัล
เทียบไม่ได้เลยสักนิด เทียบไม่ติดเลย
ทั้งๆที่เขาบอกแม่ให้ไปนอนก่อน เพราะเกิดอารมณ์อยากจะดูอะไรแบบพ่อลูกกับ
'คุณพ่อ' ของเขาในคืนวันเสาร์แบบนี้
แต่ตอนนี้ ตอนที่กางเกงชั้นในสีขาวถูกร่นลงไปกองอยู่กับพื้น
นิ้วร้อนถูกแทรกเข้าไปในรูรักหวานฉ่ำ สอดเข้าไป เข้า... ออก เข้า... ออก ก่อนจะแทนที่ด้วยของจริงที่ร้อนยิ่งกว่านิ้ว
ตอนนั้นเอง เครเดนซ์ก็ไม่อยากจะสนใจอะไรแล้ว ไม่สนใจว่าแม่จะตื่นมาเห็นไหม
ไม่สนใจความผิดบาปที่เขาได้ทำต่อผู้เป็นแม่ที่รักเขายิ่งกว่าอะไร ไม่สนใจกระทั่งความรู้สึกผิดที่ถาโถมอยู่ในอก
เขาสนใจแต่ความรู้สึกที่เหมือนมีผีเสื้อที่บินวนอยู่ในท้อง
"ผมรักคุณ เพอร์ซิวัล... ผมรักคุณ รักคุณ รักคุณ"
.
.
"ฉันก็รักเธอเครเดนซ์"
และเสียงกระซิบตอบแผ่วเบา ที่เด็กหนุ่มได้แต่คิดว่าเขาไม่ได้ฝันใช่ไหม
.......
.
.
.
แม่ยิ้ม
แม่ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด
เครเดนซ์นั่งอยู่ข้างเตียง ศรีษะของเด็กหนุ่มซบอยู่บนออกของแม่
ข้างๆมีคุณพ่อของเขาคอยลูบหัวผู้เป็นภรรยาอย่างปลอบใจและอ่อนโยน เสียงปิดประตูไล่หลังนายแพทย์ที่พึ่งออกไป
น้ำตาเม็ดเล็กไหลจากหางตาของเครเดนซ์ มือนิ่มซีดขาวของแม่ลูบเช็ดออกเบามือ
แม่ยิ้มอีกแล้ว ทั้งๆที่หมอพึ่งแจ้งข่าวร้ายว่าแม่จะอยู่ต่อไปได้ไม่ถึงเดือน
แม่ยิ้มทั้งๆที่แม่รู้ว่าจะต้องไปแล้ว
ไม่มีอะไรช่วยแม่ได้ ถึงแม้กำลังใจจากลูกและสามี หรือคนรอบข้างจะดีแค่ไหนก็ไม่มีอะไรช่วยแม่ได้
ร่างกายแม่เสียไปแล้ว กำลังใจดีแค่ไหน ก็ช่วยอะไรแม่ไม่ได้
เครเดนซ์สะอื้นฮัก กำแขนของผู้เป็นแม่ไว้แน่น เขารับไม่ได้ที่จะต้องรู้ว่าไม่มีแม่อยู่
พ่อทิ้งเขาไปตั้งแต่ยังน้อย มีแต่แม่ที่เลี้ยงเขาจนเติบใหญ่
มีแต่แม่ที่คอยสอนสิ่งต่างๆให้เขา
และการสวมเขาให้แม่อย่างน่ารังเกียจกับพ่อเลี้ยงตัวเองนั่นก็เกินจะอภัยได้
แต่ในเมื่อเขายังไม่หยุดที่จะต้องการเพอร์ซิวัล เกรฟส์ เขาก็คงต้องอยู่อย่างรู้สึกผิดไปแบบนี้ตลอดชีวิต จนกว่าจะถึงวันตาย
"เพอร์ซี่... สัญญากับฉัน ว่าคุณจะดูแลลูกชายของฉันจนกว่าจะถึงเวลา
ตกลงได้ไหมคะ ทำให้ฉันได้ไหม... นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันจะขอ" แมร์รี่ไออย่างหนัก
แต่กระนั้น เธอก็ยังยิ้มให้ผู้เป็นสามี มือลูบใบหน้า รอคอยคำตอบ
"ผมสัญญา... ผมจะอยู่กับเครเดนซ์จนกว่าเขาจะไม่ต้องการผม
ผมสัญญาที่รัก"
คำตอบทำให้ก้อนเนื้อในอกของเด็กหนุ่มเต้นระรัว แมร์รี่หลับตาพริ้มรับจูบของสามี
เครเดนซ์รู้ดีว่าจูบนั่นหวานหอมแค่ไหน น้ำตาลที่ไหนก็ไม่อาจเทียบ
เขารู้ดี เพราะเขาเองก็คลั่งไคล้มันเจียนตาย
"เครเดนซ์... ลูกรัก" มืออ่อนนิ่มช้อนคางลูกชาย
"แม่รักลูก ไม่ว่าจะยังไงแม่ก็รักลูก ลูกเสียใจได้ที่แม่ไป แต่อย่าเสียใจไปตลอด
แม่อยากให้ลูกรู้แค่ว่า... แม่รักลูกมาก รักกว่าสิ่งใด"
คำพูดของแม่ยิ่งทำให้น้ำตาไหลไม่หยุด เขาพรมจูบที่แก้มของแม่
พึมพำว่าขอโทษ ถึงแม้แม่จะไม่เข้าใจ
"ผมรักแม่ ผมขอโทษครับแม่... ผมรักแม่
ยิ่งกว่าสิ่งใด"
.......
.
.
.
.
แม่จากไปอย่างสงบ
นานหลายสัปดาห์กว่าที่เด็กหนุ่มจะทำใจได้
สิ่งเดียวที่ทำให้เครเดนซ์สงบลงได้ก็คือจูบหวานๆและเซ็กส์ร้อนฉ่าของเพอร์ซิวัล
เขารู้ว่ามันแย่และเลวแค่ไหนทั้งๆที่แม่พึ่งจากไป
แต่เพอร์ซิวัลคือทุกสิ่งอย่างของเครเดนซ์ในตอนนี้
มันจึงยากเหลือเกินที่จะหักห้ามใจ
.......
.
.
.
.
แรงกระแทกทำให้เครเดนซ์กรีดร้องปานจะขาดใจ
เมื่อไม่มีแม่อยู่เขาก็สามารถกรีดร่องให้ดังลั่นโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะตื่น
ความคิดแบบนี้ยิ่งทำให้เขาเกลียดตัวเองพอๆกับที่รู้สึกรักพ่อเลี้ยงของเขา
เครเดนซ์จิกนิ้วขยุ้มผ้าปูเตียงจนเป็นหลุมยุบ แรงขยับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่ออีกคนใกล้ถึงฝันหวาน
เอวบางแอ่นขึ้นอย่างออดอ้อนและเอาใจ ริมฝีปากคู่สวยเผยอรับความสุขสม
"เครเดนซ์ อา... เด็กน้อย"
แรงกระเเทก เสียงกระซิบ และฟันคมที่ขบกัดบนหน้าอกทำให้เด็กหนุ่มใจแทบขาด
ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านที่ด้านหลัง หนุ่มใหญ่ทิ้งตัวนอนข้างกาย เสียงหายใจหนักดังที่ข้างหู
แขนแกร่งรั้งเอวคอดจนแผ่นหลังขาวเนียนชิดกับหน้าอกแน่นกล้าม
จมูกโด่งคลอเคลียต้นคอไล่มาแก้มนิ่ม ต่อให้สูดดมสักกี่ครั้ง กลิ่นหอมก็ไม่เคยหมดไปจากตัวของเด็กหนุ่มร่างผอมแห้ง
"ผมคิดถึงแม่... และคิดถึงเมื่อไหร่ก็รู้สึกว่าตัวเองเลวขึ้นทุกครั้งที่ทำแบบนี้"
"อืม..."
"แต่ผมก็มีความสุข ต่อให้ต้องตกนรกกี่ร้อยกี่พันชาติผมก็ยินยอม"
จมูกโด่งสูดกลิ่นหอมแชมพูจากผมดกดำ พลิกตัวอีกคนเข้าหา
กดจูบรุนแรงแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน
แขนแกร่งยกตัวอีกคนไว้บนตัก เด็กน้อยใช้มือประคองความเป็นชายให้เข้ามาในตัวเอง
แขนอีกข้างจิกหลังพ่อเลี้ยงเพื่อระบายความเจ็บ
เสียงครางแผ่วเบาทำเอาคนอายุมากแทบจะคุมอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากพุ่งเข้าหาจุดเล็กบนหน้าอกที่ชูชัน
.
.
.
.
.
"ฉันก็รู้สึกเหมือนกันกับเธอ เครเดนซ์...
เด็กน้อย... ของฉัน"
ทั้งคืนจึงดำเนินไปพร้อมกับเสียงครางกระเส่า และความรู้สึกผิดบาปที่หวานหอมของคนสองคน
ที่ไม่รู้จะหยุดยั้งความสัมพันธ์นี้ได้ตอนไหน
-FIN-
Talk: ฮือกราบค่ะ ชื่อปุ๊กกี้ค่ะ!
เป็นครั้งแรกเลยที่เเต่งฟิคฝ (ปกติเคยแต่อ่าน) นี่คู่แรกเลย
เคยแต่งแต่สายเกา ตื่นเต้นม้ากกกกกจริงจัง เขินอ้ะ
.
ใครที่หลงเข้ามาอ่านฟิคบาปๆ หื่นกามใส่คุณอาเรื่องนี้ก็ต้องขอขอบพระคุณเป็นอย่างสูงงงงงสูงๆๆๆจริงๆนะคะ
เขินจริงจัง อ๊อยยยยยย ชอบไม่ชอบยังไงฝากติชมด้วยนะคะ
.
ปล. ฟิคนี้บูชาความพอร์นคุณอาล้วนๆ
หึยๆ คนอะไรหยั่งพอร์น
หยั่กลั่ย
ขอบคุณจริงๆค่ะ (พเขิน)
ด้วยรักและผมหงอกคุณอา /กำพระแน่น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น